در شب کوچک من ، افسوس
 باد با برگ درختان ميعادي دارد
      در شب کوچک من دلهره ويرانيست ...

 گوش کن
 وزش ظلمت را مي شنوي؟
 من غريبانه به اين خوشبختي مي نگرم
 من به نوميدي خود معتادم
 گوش کن
 وزش ظلمت را مي شنوي؟

در شب اکنون چيزي ميگذرد
 و بر اين بام که هر لحظه در او بيم فرو ريختن است
 ابرها ، همچون انبوه عزاداران
          لحظه باريدن را گويي منتظرند

 لحظه اي
 و پس از آن ، هيچ .
 پشت اين پنجره شب دارد مي لرزد
 و زمين دارد
 باز ميماند از چرخش
 پشت اين پنجره يک نا معلوم
                        نگران من و توست ...

 اي سراپايت سبز
 دست ها را چون خاطره اي سوزان ، در دستان عاشق من بگذار
 و لبانت را چو حسي گرم از هستي
 به نوازش هاي عاشق من بسپار
 باد ما را خواهد برد ...
 باد ما را خواهد برد ...  

  پروا نکرد...
           - هيچ -
  پروانه اي که دود شدن را
                             در اشتياق پريدن...

    پر
          واکرد...

  پروانه نيستیم
  پروانه نيستیم
                     آري!
 

 با بال هاي بارقه...
                               - اي کاش -
 
  ققنوس ميشديم...

  دلم گرفته است...
  دلم گرفته است...
 

  به ايوان مي روم و انگشتانم را
                بر پوست کشيده شب مي کشم
  چراغ هاي رابطه تاريکند...
                 چراغ هاي رابطه تاريکند...

  کسي مرا به آفتاب
  معـرفي نخواهدکرد
  کسي مرا به ميهماني گنجشک ها نخواهد برد...

  پرواز را به خاطر بسپار
                       پرنده مردني است

درد بزرگي داشت ...
بزرگترين ؛ ديوانه کننده ترين و مطلوبترين درد ها ...
                                                                 درد عشق....

زندگي مي کرد و در تب توان سوز اين درد...
مي سوخت و مي طپيد ؛ در بستر اشک ها ...
                                   به خاطر درد بزرگي که داشت...

و يکوقت که تصور مي کردند ؛ به خواب رفته است
                   او ديگر در تب شعله ها ؛ خاکستر شده بود....

اوديگر از خواب بيدار نشد...
مرده بود....
                                به خاطر درد بزرگي که داشت...

 شب تيره و ره دراز و من حيران
                  فانوس گرفته او براه من...
  بر شعله بي شکيب فانوسش
                                     وحشت زده ميدود نگاه من

  بر ما چه گذشت؟ کس چه مي داند
                 در بستر سبزه هاي تردامان...
  گويي که لبش به گردنم آويخت
                                      الماس هزار بوسه سوزان

  بر ما چه گذشت؟ کس چه مي داند
                  من او شدم ؛ او خروش درياها...
  من بوته وحشي نياري گرم
                                    او زمزمه ي نسيم صحراها...

  من تشنه ميان بازوان او
                  همچون علفي زشوق روييدم
  تا عطر شکوفه هاي لرزان را
                                  در جام شب شکفته نوشيدم...

  باران ستاره ريخت بر مويم
            از شاخه ي تک درخت خاموشي
  دربستر سبزه هاي تردامان
                                 من ماندم و شعله هاي آغوشي
 

  مي ترسم از اين نسيم بي پروا
                     گر با تنم اينچنين درآويزد...
  ترسم که زپيکرم ميان جمع
                               عطر علف فشرده برخيزد...!!

  من سکوت را دوست دارم به خاطر ابهت بي پايانش...

  فریاد را مي پرستم به خاطر انتقام گمگشته در
                                                      عصيانش...

  فردا را دوست دارم به خاطر غلبه اش بر
                                                فلک کجمدار...
 

  پاييز را مي پرستم به خاطر عدم احتياج ؛ عدم اعتنايش
                                                                 به بهار...

  آفتاب را دوست دارم به خاطر وسعت روحش... که
  شب ناپديد مي شود تا ماه فراموش کند؛ حقيقت تلخي را که
                                                          از او نور مي گيرد...

 
  زندگي : ايده ال من است و من آن را تقديس مي کنم ؛
   به خاطر اين که روزي هزار بار نابودش مي کنند اما ؛ هرگز
                                                                         نمي ميرد....

  و ..... را دوست ميدارم به خاطر آشناييش با زبان گل هاي سر گشته و پژمرده ؛ و فغان صامت قلوب بخون آغشته و مرده...
 

  و اين نامه را به او مي نويسم شايد بتوانم او را با زبان
  گل هايي که علي رغم يورش خزان هرگز پژمرده نمي شوند و
  قلوبي که پاره مي شوند ؛ صد پاره مي شوند ؛ آواره مي شوند ولي
                     هرگز بيچاره نمي شوند و هرگز نمي ميرند... آشنا کنم

 بسان رهنورداني که در افسانه ها گويند؛
  گرفته کولبار زاد ره بردوش
  فشرده چو بدست خيزران در مشت؛
  گهي پر گوي و گه خاموش؛
  در آن مهگون فضاي خلوت افسانگيشان راه مي پويند؛
                                               ما هم راه خود را مي کنيم آغاز

  سه ره پيداست
  نوشته بر سر هر يک  بسنگ اندر؛
  حديثي که نمي خواني بر آن ديگر

   نخستين: راه نوش و راحت و شادي
  به ننگ آغشته؛ اما رو به شهر و باغ و آبادي
  دو ديگر: راه نيمش ننگ؛ نيمش نام
  اگر بر سر کني غوغا ؛ و گر دم در کشي آرام
  سه ديگر: راه بي برگشت؛ بي فرجام

  من اينجا بس دلم تنگ است...
  و هر سازي که مي بينم بد آهنگ است...
  بيا ره توشه برداريم
  قدم در راه بي برگشت بگذاريم...
  ببينيم آسمان هر کجا ؛ آيا همين رنگ است؟!

  که ايستاده به درگاه؟
 

 آن شال سبز را ز شانه خود بردار

  بر گونه هاي تو؛ آيا شيارها
      

  زخم سياه زمستان است
 

              در ريزش مداوم اين برف
               

  هرگز نديد مست
 

زخم سياه گونه ي تو؛
                  

                   از چيست؟

  آن شال سبز را ز شانه بردار
 

  در چشم من
               

             هميشه زمستان است
     

  آسمانش را گرفته تنگ در آغوش
  ابر با آن پوستين سرد نمناکش
  باغ بي برگي
  روز و شب تنهاست؛
  با سکوت پاک غمناکش

  ساز او باران ؛ سرودش بـاد
  جامـه اش شولاي عريـاني ست
  ور جز اينش جامه اي بايد؛
  بافته بس شعله ي زر تار پودش باد
  گو برويد يا نرويد؛ هر چه در هر جا که خواهد يا نميخواهد
  باغبان و رهگذاري نيست
  باغ نوميدان؛
  چشم در راه بهاري نيست

  گر زچشمش پرتو گرمي نمي تابد
  ور به رويش برگ لبخندي نمي رويد
  باغ بي برگي که مي گويدکه زيبا نيست؟
  داستان از ميوه هاي سر به گردون ساي اينک خفته در تابوت پست خاک مي گويد

  باغ بي برگي
  خنده اش خوني ست اشک آميز
  جاودان بر اسب يال افشان زردش مي چمد در آن
  پادشاه فصل ها پاييز